Ξεκινάμε πρωί από την Αθήνα με προορισμό το Λεοντίτο (Αργιθέας) από όπου θα πραγματοποιήσουμε την πρώτη πεζοπορία 3-4 ωρών (συμπεριλαμβανομένης της επιστροφής). Σύμφωνα με την προφορική παράδοση, ιδρύθηκε το 1064, με μία από τις σωζόμενες εκκλησίες της να έχει χτιστεί το 1.677. Αποτέλεσε στρατηγείο του Γεώργιου Καραϊσκάκη και έχει θέα που κόβει την ανάσα στο ψηλότερο βουνό των Αγράφων, την Καράβα και το Πετριλιώτικο Ρέμα. Η διαδρομή κινείται μέσα σε δάσος ελάτου, με μικρά ξέφωτα, σε υψόμετρα μεταξύ 800 και 1.000 μέτρων.  Η επιστροφή μας στο χωριό επιδιώκουμε να καταλήξει σε δροσιστική βουτιά σε βάθρες και αμέσως μετά για φαγητό στην πλατεία κάτω από έναν πλάτανο, για τον οποίο η λέξη «θεόρατος» είναι μάλλον πολύ ήπια για να τον περιγράψει.

Μετάβαση από το Λεοντίτο για τον μαχαλά Βασιλάδες του χωριού Πετρίλου από όπου θα ξεκινήσουμε την ανάβαση για την κορυφή Αφορισμένη, η οποία κινείται σε μεγάλο μέρος της μέσα σε δάσος ελάτου. Δεν είναι καθόλου απίθανη η συνάντηση με κοπάδια άγριων αλόγων που συνηθίζουν να ανεβαίνουν για βοσκή στην ομαλή ράχη της κορυφογραμμής. Η συγκεκριμένη πεζοπορία έχει περίπου διάρκεια 7 ωρών. Ωστόσο, δεν είναι ιδιαίτερα απαιτητική, καθώς ακολουθεί  τη διαδρομή του Argithea Mountain Race και θα πραγματοποιηθεί λόγω άνεσης χρόνου με αργό ρυθμό. Επίσης, όσοι δεν θέλουν να κάνουν τα τελευταία μέτρα 200 μέτρα υψομετρικής (που είναι πάντως ομαλής κλίσης), μπορούν να περιμένουν στο διάσελο Αφορισμένης – Τσμι. Σε κάθε περίπτωση, η θέα στις γύρω κορφές είναι μαγευτική, ενώ θα έχουμε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε από ψηλά το χωριό Τροβάτο… στο οποίο θα μεταβούμε στη συνέχεια για να στήσουμε τις σκηνές μας δίπλα σε μια σαρακατσάνικη καλύβα από άχυρο που έχουν στήσει οι άνθρωποι του χωριού για να  τιμήσουν τον τρόπο ζωής των ποιμένων προγόνων τους. Ο τοπικός θρύλος λέει ότι, λόγω του αμφιθεατρικού σχήματος του βουνού, οι βοσκοί στην κορυφή της Αφορισμένης μπορούσαν να ακούν της συνομιλίες στην πλατεία του χωριού, με αποτέλεσμα να μαθαίνουν πιπεράτα μυστικά.

Μεταβαίνουμε στο χωριό Επινιανά για να μπούμε στο Ασπρόρεμα, του οποίου οι εικόνες που βλέπει όποιος το περπατήσει  είναι δύσκολο να περιγράφουν με λέξεις. Ένα από τα πιο απομονωμένα μέρη των Αγράφων, μονοπάτι σκαμμένο στο μέσο ενός γκρεμού, μέσα σε δάση και από πάνω του η περιβόητη κορυφή Ντεληδήμι. Φτιάχτηκε τη δεκαετία του 50 για να εξυπηρετεί του κατοίκους του χωριού Ασπρόρεμα, στο οποίο μέχρι και τη δεκαετία του 70 λειτουργούσε σχολείο, αλλά στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε. Ακόμη και τα πιο στενά περάσματα της διαδρομής δεν θα προβληματίσουν παρά μόνο άτομα με πολύ έντονη ακροφοβία. Πριν πάρουμε τον δρόμο του γυρισμού κάνουμε στάση για βουτιά στα παγωμένα νερά του ομώνυμου ρέματος, ενώ όσοι κουβαλήσουν ένα ζευγάρι αθλητικά επιπλέον, μπορούν να περπατήσουν για μερικά δεκάδες ή εκατοντάδες μέτρα μέσα στην κοίτη του φαραγγιού. Το ύψος του νερού δεν δημιουργεί προβλήματα (κάτω από το γόνατο), ωστόσο χρειάζεται προσοχή όπως περπατά κανείς από πέτρα σε πέτρα και μέσα στα νερά για να μην γλιστρήσει και χτυπήσει. Το μήκος της διαδρομής είναι 11 χλμ, και έχει 1.050 μέτρα ανάβαση και κατάβαση, τα οποία όμως πραγματοποιούνται σε δόσεις, με αποτέλεσμα να μην κουράζουν όσο μια κλασική ανάβαση κορυφής με συνεχόμενη ανηφόρα και κατηφόρα.

Την τελευταία μέρα της εκδρομής τσαλαβουτάμε στα ρηχά νερά του Αγραφιώτη (στο μέσο της κνήμης) και στο κάθετο σε αυτόν ρέμα της Φτέρης ή «Απάτη», επειδή για λίγα μέτρα το νερό έχει μηδαμινή ροή και τα νερά είναι βαθιά. Πρόκειται για δύο από τα πιο ωραία μέρη στην Ελλάδα για βουτιά σε ποτάμι, με αποκορύφωση την Απάτη και την Τρύπα Οσκλιανής, δηλαδή το σημείο του Αγραφιώτη που το νερό βαθαίνει (περίπου μέχρι το στήθος) και στις πλαγιές του φαραγγιού στάζουν νερά από ψηλά.  Το νερό είναι αρκετά δροσερό και πολύ χαρακτηρίζουν την τοποθεσία «Πάντα Βρέχει των Αγράφων» λόγω της ομοιότητας της με το Πάντα Βρέχει της νότιας Ευρυτανίας. Το περπάτημα μέσα στον ποταμό ή παραποτάμια δεν προβληματίζει ιδιαίτερα (αλλά θέλει σχετική προσοχή), υπό την προϋπόθεση ότι φοριούνται κλειστά παπούτσια για προστασία από χτυπήματα στις πέτρες και χρησιμοποιούντα μπατόν. Μεγαλύτερη προσοχή θέλει το πέρασμα της τρύπας της Οσκλιανής για να μην βραχούν τα πράγματα που κουβαλάμε πάνω από το κεφάλι μας. Καλό είναι τα αντικείμενα που δεν πρέπει να βραχούν να δίνονται στον συνοδό που διαθέτει αδιάβροχη τσάντα. Εξάλλου, δεν χρειάζονται παρά ελάχιστα πράγματα, καθώς το υψόμετρο είναι χαμηλό και κάνει ζέστη (λίγο νερό, ένα μικρό σνακ, μια μπλούζα για τον ήλιο, καπέλο, γυαλιά ηλίου και προαιρετικά κινητό για φωτογραφίες). Υπολογίζουμε να περπατήσουμε με αρκετά αργό ρυθμό γύρω στις 6 ώρες. Επιστροφή στην Αθήνα.